Na zes dagen in Addis Ababa lijkt het al weer jaren geleden dat ik donderdag 1 maart uitgezwaaid werd op Schiphol.  Toch is dit pas zes dagen geleden dus laat ik bij het begin beginnen.

9.30 Nederlandse tijd gingen de deuren van de security, open wat 20 minuten te laat was (wat ik toen nog niet wist dat 20 minuten uitlopen geen vertraging is maar een must in Ethiopië) om vervolgens 20 minuten te vroeg te landen in Addis Ababa. Eenmaal uit het vliegtuig begon het avontuur pas.

Avontuur 1: De landrover van Mulugeta en wegenstelsel van Addis. ’s Avonds zag ik dit nog niet als een avontuur. Maar wat kan een mens zich vergissen achteraf. Duwen met je auto tot je er tussen komt of  een wedstrijdje chicken (kijken wie er als eerste stopt) zijn hier niet ongewoon.

Avontuur 2: Dag 1. Op sleeptouw mee naar een voetbal wedstrijd tussen House of Sport en sports officials, naar het House of Sport zelf, een training van judo trainers bij wonen en als laatste een twee locaties zien waar kinderen judo training krijgen. Een lange maar interessante dag. Je ziet alles maar niet alles komt bij je binnen. Er zijn te veel nieuwe indrukken die je moet verwerken.  De kinderen vond mij erg fascinerend, blond en blank (naja inmiddels knalrood). Het programma is deze dag gemiddeld 3 uren uitgelopen maar dit zijn ze hier blijkbaar gewent.

Avontuur 3: Dag 2. Het grote judo event. Op deze dag kregen zo’n 400 kinderen een kans op hun eerste examen te doen in judo. Zonder dat ik een woord Amharic sprak heb ik met 400 kinderen gecommuniceerd. Het was indrukwekkend om te zien wat de Nederlandse judo mannen voor elkaar hebben gekregen binnen 6 maanden! In de avond zijn we naar een restaurant geweest waar de beroemde schouderdans wordt uitgevoerd. Fantastisch om te zien!

Avontuur 4: Ziek zijn in Addis Ababa. Zondag was mijn vrije dag en werd ik helaas verplicht tot uitzieken. Gelukkig waren de dames van het Orange Lion Guesthouse veel te lief voor mij en ben ik tussen het slapen door goed gevoerd.

Avontuur 5: Werken. Maandag begon mijn stage pas echt. De eerste dag doorgebracht op het kantoor en mijn werkzaamheden vaststellen. Mijn plekje vinden binnen House of Sport is nog wel een grote uitdaging. Langzaam maar zeker begin ik contacten te leggen binnen House of Sport, leer mensen kennen en zie het werk wat zij doen.

Al met al de dagen lijken weken en vind het heerlijk hier!

Vrijdag:

Vandaag was de dag dat we echt les mochten gaan geven. Geert heeft een onwijs goeie les, met verschillende sporten, gegeven aan ongeveer 30 dove kinderen. Ik (Astrid) heb op twee verschillende scholen, voor jongeren met een verstandelijke beperkingen, les gegeven in fopbal. Het was erg bijzonder en leerzaam om de jongeren les te geven, want zij kunnen bijna tot geen Engels en ik spreek bijna tot geen Amhaars. Dus door voorbeelden te geven en gebaren te maken kon ik toch deze doelgroep bereiken. Zodra ik klaar was met de les, bestormden ze mij allemaal om me een knuffel te geven, uit dank voor de les. Dit was een bijzonder moment voor mij, wat mij zeker bij blijft. De studenten van Landstede hebben een basketbaltraining gegeven aan het rolstoelbasketbal team. Hierin zitten mannen die slachtoffer zijn geworden van de oorlog of door een ziekte iets aan hun been hebben. Tijdens het spelen van basketbal zijn ze erg fanatiek en het plezier spat er vanaf. Na deze activiteiten zijn we gaan eten in een traditioneel restaurant waar we heerlijk gegeten hebben en ondertussen leerden dansen met onze schouders, zoals de traditionele dans hier in Ethiopië. Als afsluiter van de week zijn we het nachtleven in gedoken. Onze Ethiopische buddy’s hebben ons laten zien dat wij Nederlanders echt stijve harken zijn, maar aan het einde van de avond begonnen we toch wat losser in de heupen te worden.

Groetjes Lisette en Astrid

Hallo!

Gister zijn we om 6 uur s’morgens gaan hardlopen. we kregen een training van de coach van het hardloopteam. Deze training heeft ongeveer 45 minuten geduurd. De eerste 20 minuten waren best zwaar vanwege de lucht. Daarna ging het steeds makkelijker.

Daarna zijn we weer terug gegaan naar het guesthouse om even lekker te gaan ontbijten.Daarna gingen we naar een koffie fabriek samen met de buddies. Hier hebben we gekeken hoe er koffie werd gemaakt. We hebben zelfs ook nog even geholpen met koffiebonen sorteren en we hebben ook even meegeholpen met het sjouwen van zakken van 50 kilo! Daarna zijn we even lekker wat gaan drinken. Toen we klaar waren zijn we in busjes vervoerd naar The House of Sports. Daar hebben we even lekker geluncht. De camera man dacht even mooi een flesje cola open te maken maar toen lag de halve inhoud op zijn bord:p

Na de lunch zijn we naar het nationaal museum geweest. Daar heft Vincent zelfs moeten betalen voor wc papier… Na dat we even hadden rond gekeken gingen we weer naar buiten om even van de zon te genieten. Na het museum hebben we afscheid genomen van de buddies en zijn we naar The Boston Spa gegaan. Het was heel vervelend daar. We moesten zwemmen in een zwembad van 40 graden. We hebben wat ijs gegeten en een biertje gedronken… Hoe slecht kan het leven zijn! Na het zwemmen hebben we lekker gedoucht (eindelijk) en gingen we ruzie maken waar we gingen eten. Nadat Vincent  2 dagen naast de pot had  gepiest met warme frieten heft Vincent geeist dat we naar een tent gingen waar we ook friet kon krijgen. Tsja en uit eindelijk gingen we weer naar de Beer Garden waar we eergister ook geweest waren. Daar hebben we lekker anderhalf bord frietjes naar binnen gewerkt, een halve kip en een aantal glazen bier. (we hadden een beer tower besteld, ja en daar zijn ook foto’ s van ). Daarna zijn we naar het guesthouse terug gegaan en zijn we  gaan slapen!

Al met al weer een hele vervelende dag!

Groetjes,

Ingmar & Vincent

Hallo iedereen,

Vandaag krijgen jullie een klein stukje te lezen van hoe Annemiek & Inge dinsdag  21 Februari hebben beleefd. Omdat het inmiddels bijna een week later is werken onze ervaringen die we hieronder vertellen met terugwerkende kracht. Toch staat ook deze dag nog als de dag van gister in ons geheugen. Dit komt door de vele indrukken, de mooie herinneringen en de indrukwekkende beelden die we gedurende deze reis mogen meemaken.

Zoals ook maandagmorgen zijn we in verschillende groepen uit elkaar gegaan om met de SPAT-trainers van House of Sports op weg te gaan naar een van de vele schooltjes waar zij elke week een gymles verzorgen. Een van de groepjes ging op weg naar een revalidatiecentrum die gerund werd door een Nederlandse vrouw. De meeste kinderen kwamen hier met ingrepen aan voeten en/of benen. Er werd weer een mooie gymles neergezet waarbij de SPAT-trainers en de studenten samen enthousiast meededen. De kinderen werden zoveel mogelijk gestimuleerd om mee te doen zover ze dat konden.

In de middag was er samen met de buddy’s een programma. Samen hebben we eerst een bezoek gebracht aan Hope for the Blind. Daar worden tapijten, deurmatten en vloerkleden gemaakt door blinde mensen. Heel indrukwekkend om te zien. Na een hele rondleiding was er gelegenheid om wat kleine dingetjes te kopen.

Met de busjes zijn we hierna de berg Entoto op gegaan. Bovenop de berg was een dorpje en een kerk waar we een rondleiding kregen en het oude paleis van de eerste koning van Ethiopie hebben gezien. Omdat het leek alsof het hele dorp elke dag de berg op en af loopt besloten we om ook naar beneden te lopen. Onderweg kwamen we wat kinderen tegen die met hun eigen gemaakte karretje een soort zeepkistenrace aan het houden waren. En Wereldburgers als we zijn moesten we die natuurlijk zelf ook even uitproberen. Wie er heeft gewonnen is tot op heden niet duidelijk.

Onderaan de berg hebben we afscheid genomen van de buddy’s en zijn we terug gegaan naar het guesthouse waar onze ervaringen van onze vierde dag begonnen. De indrukken van de dag zijn eigenlijk teveel om allemaal op te noemen. Daarom horen jullie sowieso alles als julie ons spreken in Nederland. Vraag ernaar en we vertellen graag nog veel meer!

Liefs uit Ethiopië,

Annemiek & Inge

Ethiopia Challenge – Aankomst en onze Toeristendag 

Hoe maak je kennis met Addis Ababa?

Een wereldstad, het kloppende hart van Afrika. De eerste dag in Ethiopie met de eerste Xperience groep was prachtig. Na een perfecte vlucht en welkome landing in het Orange Lion Guest House op zaterdag was de zondag uitermate prettig.

We hebben in 4 groepen door de stad gewandeld en alle levendigheid kwam op ons af, langs ons of wij liepen het tegemoet.  Voor de groep de leerlingen en studenten van Landstede, Carolus Clusius, Aventus en Windesheim was een geweldige ervaring. De een raakte door pickpockets haast zijn camera kwijt, een ander fotografeerde zonder toestemming het huis van een Amerikaanse Am, rijkdom en armoe stonden naast elkaar op straat. De straten zijn kleurrijk en vol leven. Doordat het weer zo goed is leeft bijna iedereen op straat.

Na een heerlijke lunch waarin we o.a. kennis maakten de Ethiopische injera, een soort zure pannekoek, zijn we naar het Ghionpark gelopen waar we getuige waren van allerlei bruiloftceremonieen en waarin locals ons vergaste met traditionele dans en zang.

De eerste dag zit er op.  En onze les van de dag? Wereldburgers hebben hun zintuigen open. De neus, de oren, de ogen de huid, alles in dienst van het contact met ons gastland. En vanaf vandaag start het verzamelen van Shareables: de gebeurtnissen, ontmoetingen, inzichten die het delen waard zijn!

Bruno en Ivo

Dag 3

Beste volgers,

Vandaag was de eerste echte dag waarbij we met het House of Sports in aanraking kwamen. We moesten vroeg op om te ontbijten en vervolgens te vertrekken naar het House of Sports. Daar aangekomen werden we in verschillende groepjes verdeeld en vertrokken we naar 3 scholen, een dovenschool, een verstandelijk gehandicapten school en een revalidatiecentrum. Wij gingen naar de dovenschool. Van te voren hadden we al een aantal gebaren geleerd, het was dus erg leuk om te zien hoe de kinderen reageerden toen wij bijvoorbeeld ‘hallo’ gebaarden.

Toen we op de school aankwamen hadden we meteen veel bekijks. Het was voor hen erg bijzonder dat er blanke mensen op hun schooltje kwamen. De school had een paar klasjes met dove kinderen, maar was voor de rest voor horende kinderen. Wij hebben met de dove kinderen activiteiten gedaan.

Het sportprogrammaatje bestond uit 3 verschillende spelletjes: een estafette, handbal en een soort van stoelendans. We zagen hoeveel plezier de kinderen hadden tijdens het spelen, dus dat was erg mooi om te zien. Ook al kunnen ze niets horen, ze konden de spelletjes net zo goed doen als horende kinderen. Mede dankzij de SPATrainer (Sport Physical Activity Trainer) van het House of Sports die goed gebarentaal konden. De kinderen vonden het erg leuk toen wij ook een spelletje mee wilden doen en  begonnen druk naar ons te gebaren. Het is erg grappig om te zien hoe makkelijk je eigenlijk met die kinderen kan communiceren, ook al ken je geen gebarentaal. Het is een kwestie van handen en voetenwerk!

Na het sportprogramma gingen we een kijkje nemen bij de klaslokalen. We zagen hier een poster hangen met het handalfabet, dat precies hetzelfde was als het Nederlandse handalfabet! Dit betekende dat we de kinderen konden vertellen hoe we heten door onze naam te spellen. Hier werd erg enthousiast op gereageerd en al gauw moesten we iedereen z’n naam vertolken.

Toen we weer terug waren in het House of Sports, konden we nog even genieten van het zonnetje, voordat we een uitgebreide lunch voorgeschoteld kregen. Na de lunch ontmoetten we onze Buddy’s, Ethiopische studenten van onze leeftijd. Na een kennismaking door middel van ‘schaduwboksen’, hebben we gekeken hoe Ethiopische jongeren sporttraining kregen. Zo zagen we een meidenvoetbalteam, een jongensvoetbalteam en een atletiekteam bestaande uit dove mensen, die aan het trainen waren om een gigantisch droog en dor veld!

Na zelf een potje gevoetbald te hebben, vertrokken we weer naar ons guesthouse om daar een lekker hapje te eten en nu eventjes te relaxen!

Tot de volgende keer maar weer.

Groetjes uit Ethiopië,

Franka en Manouk.

Als je in Nederland niet goed bent in het beoefenen van een sport, kun je alsnog terecht bij bijna elke vereniging, welliswaar op een laag niveau. In Ethiopië ligt dat geheel anders. Alleen de meest goede spelers krijgen een kans om bij een club te spelen.

Je vraagt je af waarom dat zo is. Daarop is een heel gemakkelijk antwoord te geven: er is geen geld voor. De mensen hebben te weinig inkomen en financiële middelen voor het oprichten van een club missen eveneens. Materialen kunnen daarom ook niet gekocht worden.

Vooral kleine sporten, zoals volleybal, basketbal of paardrijden krijgen in Ethiopië geen voet aan wal. De mensen hebben er nog nooit of te weinig over gehoord. Lees meer >>

Tijdens mijn voorbereiding op mijn reis naar Ethiopie was ik er al achter gekomen dat de mensen in dit land zich veel bezig houden met het geloof. 63 % van de bevolking behoort tot het Christendom en zo’n 34% tot de Islam. Twee verschillende geloven die in veel landen nogal eens tot conflicten leiden.

De bewondering is dan ook groot nu ik hier met eigen ogen zie hoe goed deze verschillende geloven naast/ met elkaar leven en er respect is voor het andere geloof. Jeugd word hier opgevoed met het geloof van de ouders en de regels worden goed nageleefd. Lees meer >>

Vanzelfsprekend begin ik met de nummer 3 van de ‘lijst’ om zo mijn weg aan te duiden naar mijn meest indrukkende ervaringen in mijn tijd hier in Ethiopie.

Op nummer drie zet ik de hoeveelheid mooie en goede projecten in Ethiopie. Mensen komen van over de hele wereld om Ethiopie te helpen in de opbouw van hun land. Een mooi voorbeeld, dichtbij huis, is het JONI project. Hester Westerveld, een oud-Calo student, heeft een paar jaar geleden, net zoals wij nu, ook stage gelopen in Ethiopie bij The House Of Sport. Op de primary school Jerusalem heeft ze een jongetje leren kennen, Jonathan, die ondanks zijn armoede altijd klaar staat voor zijn gehandicapte vriendjes. Lees meer >>

Dit weekend heb ik de kans gekregen om met een bruiloft mee te gaan in Ethiopië. Een medebewoner van ons verblijf heeft een Ethiopische achtergrond en zijn familie woont hier ook nog deels. Twee van zijn neven vroegen ons mee naar een bruiloft van een vriend, zoon van een hoteleigenaar.

’s Ochtends rond 10 uur stond er een kleine Toyota voor de deur met daarin 2 neven en nog een man.         Tedros (de medebewoner) en ik zijn in de auto gestapt en richting de bruiloftvertrokken. Eerst gingen we naar het huis van de man, hier waren alle mannen verzameld van de bruiloft en hier werd gezamenlijk ontbeten (Injerra, Traditioneel gerecht). Na het ontbijt ging iedereen richting de auto, de bruidegom in een limousine, en reden we richting het huis van de vrouw. Onderweg richting de auto werd er uitbundig gezongen en gedanst, bij aankomst bij het huis van de vrouw ging dit net zo hard verder.

Lees meer >>